บทที่ 17 นางหญิงใจอำมหิต

ตอนที่ปวีณาได้รับการช่วยเหลือ สภาพของเธอก็เปียกโชกไปทั้งตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เครื่องสำอางเลอะเลือน แว่นแก้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ร้องไห้สะอึกสะอื้นดูน่าสงสารมาก

แว่นแก้วโมโหขึ้นมาทันที “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ทำไมเธอถึงผลักคนลงไปในน้ำ? ฉันเป็นคนให้เขามาหาเธอเอง ถ้าเธอไม่พอใจอะไรก็มาลงที่ฉันสิ!”

ปวีณานั่งอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ